வா, பாவீ, மலைத்து நில்லாதே, வா

1. என்னிடத்தில் ஒரு நன்மையுமில்லையென்

றெண்ணித் திகையாதே;

உன்னிடத்தில் ஒன்றுமில்லை, அறிவேனே,

உள்ளபடி வாவேன். — வா

2. உன்றனுக்காகவே நானேயடி பட்டேன்,

உன் பாவத்தைச் சுமந்தேன்;

சிந்திய என் திரு ரத்தத்தால் உன் பாவம்

தீர்த்து விட்டேன், பாவி, வா. — வா

3. கொடிய பாவத்தழலில் விழுந்து

குன்றிப் போனாயோ?

ஒடுங்கி வருந்தும் பாவிகள் தஞ்சம் நான்,

ஒன்றுக்கும் அஞ்சாதே, வா. — வா

4. விலக யாதொரு கதியில்லாதவன்

உலகை நம்பலாமோ?

சிலுவை பாவிகளடைக்கலமல்லோ?

சீக்கிரம் ஓடி வாவேன். — வா

5. என்னிடத்தில் வரும் பாவி யெவரையும்

இகழ்ந்து தள்ளேனே;

மன்னிய மேலோக வாழ்வை அருள்வேனே,

வாராயோ, பாவி? — வா