சொல்லிவந்துன் பாதம்

பல்லவி

சொல்லிவந்துன் பாதம் புல்லினேன், பரனே, நீயும்

தூரமாகாதாள்வாய், நேசனே.

அனுபல்லவி

எல்லியும் அல்லியும் நொந்து யான் இரங்கவே கசிந்து

கல்லு மனமும் கரைந்து காதல் கூருமே உகந்து. – சொல்

சரணங்கள்

1. இரும்பு நெஞ்சமும் குழையாதோ?-ஏழை கூப்பிட்டால்

இறையோனே காதில் நுழையாதோ?

திரும்பி என்துயர் களையாயோ?-உன் திருவடி

சேர்க்க என்றனை அழையாயோ?

அரும்பி விழுங் கண்ணீர் ஆறாய், அலைபுரளும் தன்மை தேறாய்;

விரும்பி நீ வா என்று காறாய், மெய்யனெ நின்னருட் பேறாய். – சொல்

2. சந்ததம் உனையே நம்பினேன்,-சத்துருப்பேயின்

சற்பனையால் மனம் வெம்பினேன்.

சொந்தம் நான் உனக்கியம்பினேன்,-நினைக்காணாதே

துக்கமே விடத்ததும்பினேன்.

பந்தமாமெ வையும் மாளப் பற்றெலாமுன் பாதத்தேறச்

சிந்தை உன்னருளே வீறச் சீவன் முத்தி சேர்ந்தே யாறச் – சொல்

3. ஆரிடத்தென் குறை சொல்லுவேன்-ஈசா. வேறே

ஆரைத் தஞ்சமாகப் புல்லுவேன்?

சேரிடத் தெவ்விதம் சொல்லுவேன்?-முப்பகை செய்யும்

தீமையை எப்படிச் சொல்லுவேன்?

பாரிடத்து வந்த பாதா, பாக்ய வேதவாக்ய போதா,

சீரனைத் தினுக்கு மேதா, திவ்விய சற்குரு நாதா. – சொல்