சீர்கெட்ட பாவி ஆனேன்

சீர்கெட்ட பாவி ஆனேன்

பல்லவி

1. திருமுகத் தொளிவற்று, பெருவினைகளி;ல் உற்றுச்

சீர்கெட்ட பாவி ஆனேன், -நான்

ஒரு முகமாய் உனதிடம் மனந்திரும்பிட

ஊக்கம் அருள் பரனே.

2. துரிச்சையினால் என் அசுத்தம் நிறைந்து நல்

சோபிதம் தான் இழந்தேன் – பேய்ப்

பரீட்சையினாலும் மயக்கம் அடையும் இப்

பாவிக் கிரங் கையனே.

3. பாதகர் மீதில் பரிதபியாமலும்

பாவம் பொறாமலும் நீ – சுத்த

நீதியை நோக்கில் உனது சமூகத்தில்

நிற்பவர் ஆர் துய்யனே?

4. தன் புண்ணியத்தால் எவனும் மன்னிப்புறத்

தக்கவன் இல்லை மெய்யாய் – எந்தை !

உன் தயையால் உன் திருச்சுதன் மூலமாய்

உண்டு பொறுப் பெனக்கே

5. மண்ணையே நோக்கி உழன்று தவிக்கும் என்

வஞ்சக நெஞ்சதனை – நேராய்

விண்ணையே நோக்கிடப் பண் இறைவா உனை

வேண்டி மன்றாடுகின்றேன்.

6. மாறுபாடான இவ் வேழைக்கிரங்கி நீ

மன்னிப்பருள் வதன்றி – எனக்

காறுதலாக உனது நல் ஆவியை

அனுக்கிரகித் தாள் பரனே.