எங்கேதி திராட்சைத்

எங்கேதி திராட்சைத் தோட்டந்தான்

மருதோன்றி பூங்கொத்துப் போலத்தான்

இதயத்தில் நிறைந்த நேசர் தான்

வானத்தில் வருகின்ற காலம் தான்

எந்நாளும் இனிமேலே இன்பம் தான்

இராக்கால மஞ்சத்தில் நெஞ்சத்தில்

நேசரைத் காணாமல் நான் அலைந்தேன்

ஆத்தும நேசரை நான் தேட அவரில்லை

நேசத்தால் சோகமடைந்தேன்

வெள்ளைப் போள வாசம் வீச

தூபஸ்தம்பம் போல ஜொலிக்க

வனாந்திரத்தில் வருவார்

மேகமீதில் அணைப்பார்