நடத்திக் காப்பதுன் கடமை

நடத்திக் காப்பதுன் கடமை

பல்லவி

நம்பினேன், உன தடிமை நான், ஐயா;-

திடப்படுத்தி என்றனை-

நடத்திக் காப்ப துன் கடமை தான், ஐயா

சரணங்கள்

உம்பரும்[1] புவி நண்பரும் மற்ற

உயிர்களும் பல பொருள்களும் தொழும்

தம்பிரானே, மெய் யம்பராபரா,

தாசன் மீது நன் னேசு அருள் செய். – நம்பி

சரணங்கள்

1. தீதாம் என் பாவம் யாவையும் பொறுத்து,-திருக் கருணையின்

அருள்

செய்து பின்வரும் இடர்களை அறுத்து,

வேதாந்தப்படி என்னைத் தான் வெறுத்து-நான் உனைப்பின்

செல்ல, உன்

மெய் அருளை என் உள்ளத்தில் நிறுத்து;

ஆதாரம் எனக்கார், உனை அன்றி?

அம்புவியில் யான் நம்ப வேறுண்டோ?-உன்

பாதா தாரத்தில் ஒதுங்கினேன்; எனைப்

பாரும், கிருபையைத் தாரும், ஐயனே! – நம்பி

2. சுத்த இருதயத்தினைத் தருவாய்-பரிபூரணானந்த

ஜோதி ஆவியின் நல்துணை அருள்வாய்,

நித்தமும் பய பக்தியைத் தருவாய்;-நான் ஊழியம்செய்ய,

நீதனே, எந்தன்முன்எழுந்தருள்வாய்;

அத்தனும் அனு கூலனுமான

பத்தனே; பரிசித்தனே, உனைப்

பாடினேன்; கிருபை சூடி ஆள், ஐயா! – நம்பி

3. ஊக்கமும் மனத்தீர்க்கமும் வேணும்,-சுவிசேஷ உரையை

உற்றுப் பார்த்ததில் தேறவும் வேணும்;

ஆக்கமும் அன்பர்ச் சேர்க்கையும் வேணும்;-உனக்கூழியம்

செய்ய

ஆவியும் அதின் ஈவதும் வேணும்?

ஏக்கமும் மனக்கவலையும் நித்ய

இன்பமுள்ள உன் அன்பின் நல்திரு

வாக்கையே நோக்கி இருப்பதால் என்முன்

வாரும், கிருபை தாரும், ஐயனே! – நம்பி