ஜீவ நதியைப் பாராய்

பல்லவி

பாவம் போக்கும் ஜீவநதியைப்

பாரீர், வந்து பாரீர்-பாரில்!

அனுபல்லவி

தீவினை தீர்க்கும் தேவமரியின்

திருரத்த மிந்த ஆறாம்,-பாரில்! – பாவம்

சரணங்கள்

1. கல்வாரி மலைச்சிகர மீதுற்றுக்

கண்கள் ஐந்து திறந்தே;-அதோ!

மல்கிச் சிலுவை யடியில் விழுந்து

வழிந்தோடுது பாரீர்,-பாரில்! – பாவம்

2. பாவச்சுமையால் நொந்து சோர்ந்து

பதறி விழுந் தலறி-நிதம்

கூவியழுத அனந்தம் பேரிதில்

குளித்தே யுளங் களித்தார்,-பாரில்! – பாவம்

3. பத்தருளத்தி லிடைவிடாமல்

பாய்ந்து வளமீந்து-அதை

நித்தமும் பரிசுத்த குணத்தில்

நிலைநாட்டுது பாரீர்,-பாரில்! – பாவம்

4. ஒருதரம் இந்த நதியின் தீர்த்தம்

உண்டோர் ஜீவன் கண்டோர்,-தாகம்

அறுதி[1] யடைவர்; வேறொருநதிக்

கலையார், தேடி யலையார்,-பாரில்! – பாவம்

5. நித்தியந்தனில் கலந்துறையுஞ் செந்

நீரார் நதியிதிலே-தங்கள்

வஸ்திரந் தோய்த்த சுத்தர் சபையில்

வாழ்ந்துகீதம் பாட,-பாவி – பாவம்