அந்த காரப் பூமிஇதையா – இருளோடிமெய்
அவிரொளி உதித்ததையா
சிந்தை இருள்மூடிக் கெட்டுச்
சந்ததமும் உன்னைவிட்டு
நிந்தைகள் இலச்சைப்பட்டு
நேசமற்று மோசம் போன
தேசங்கள் கடல்களெங்கும் – உந்தன் வேத
சேதியின் பலங்கள் தங்கும்
காசினியோர்கட்குப் பொங்கும் – அளவில்லாத
கலைப்புகளுண்டாயிலங்கும்
என்றமொழி யிந்தக்காலம்
உண்மையாச்சு துந்தன்சீலம்
ஏழைகலுக் கனுகூலம்
இன்றுவந்த துமக்கோலம்
கஷ்டநஷ்டங் கொண்டுவாடிக் – கணக்கில்லாத
கவலைக ளாலுமூடிக்
கர்த்தனே உனைமன்றாடிக் – கண்ணீராறாய்க்
கதறிச் செபித்தித் தேடிச்
சத்திய சுவிசேட
வித்தனை யிங்கு போட
வந்தவர்க் கன்பைநாட
வந்தனம் ஐயா காரும்