ஆண்டவனே கிருபை கூராய் எனக்

ஆண்டவனே கிருபை கூராய் எனக்

காதாரம் உன்றனின் பாதாரவிந்தம்

மீண்டெனின்மேல் தயை பூண்டருள் நாதா

ஈண்டுனின் தாள்பணிந்தேன் திருப்பாதா

துர்க்குணத்தி லுருவானேன் பொல்லாத்

தோஷியாய்ப் பேயவன் தோழனாய்ப் போனேன்

நற்குண மென்னில்நான் காணேன் – நித்ய

நாச மரண நரகுக்குள்ளானேன்

சற்குண மன்பு தயைமிகு தேவா

தாவிப் பிடித்தேனான் மேவிநீ காவா

பாவ ஊற்றெனதுள்ளம் மெய்யே பாவம்

பாய்வழி யென்செவி வாய் கண் கால் கையே

நோவென்னைப் பிசித்ததென் ஐயே – எனை

நோக்கி யுலகுசொல்லும் ஆறுதல் பொய்யே

ஏவை புத்திரனழு தேங்கல் நோக்காயோ

என் பாவச்சேற்றை விட்டென்னைத் தூக்காயோ

சாபத்துக்களாய்ப் போனேன் சீனாய்த்

தன்னிடி குமுறலின் சத்தங்கேட்டேனே

கோபத்தின் தீயைக்கண்டேனே – தேவ

கோஷ்ட முணர்ந்தே கலக்கமுற்றேனே

ஆபத்தில் நீ என் அடைக்கலம் தஞ்சம்

ஐயையோ எங்கோடும் என் ஏழைநெஞ்சம்

பாடெனக்காய்ப் பட்டாயன்றோ என்றன்

பத்தாநின்சாவு நான் சாவதற்கென்றோ

கேடென்னில் நிற்பதும் நன்றோ – என்னைக்

கேளாதிருக்க உன்றன் மனங்குன்றோ

நாடறியப் பாடு பட்டுயிர் தந்தாய்

நம்பினபேர்க்கா யுயிர்தங்கு சென்றாய்